Draaikolk.

Blog Borstgenoten. De draaikolk

 

Ik ben Jeannette de Baat (59)

 

Het is vandaag vrijdag 27 juli. Ik zit hier in mijn kantoor weg te smelten.

Vroeger zou ik zeggen: het zweet loopt met stralen tussen de borsten.

Ik heb echter nog maar één borst en één prothese.

 

Vorig jaar september 2017 de borstenbus oproep.

Natuurlijk ga ik daar heen, op mijn fietsje geheel onbezorgd.

De dames van de borstenbus klemmen mijn borsten tussen de glazen plaat.

Elke vrouw die dit heeft gehad weet dat  het niet prettig is.

Ik vraag mij af:

Is dit schadelijk? maar vooruit het goede doel.

Tot driemaal toe mislukt de foto drie keer opnieuw de pijnlijke sessie.

Hmmm….. dat gaf mij een vreemd gevoel;

de dames moesten steeds overleggen.

Ik vroeg me af of ze iets gezien hadden!

 

Geen zorgen, kan gebeuren, misschien zijn ze in opleiding, bedenk ik mij.

Ik was alweer vergeten dat ik er geweest was totdat 14 dagen later

mijn huisarts op een vrijdagmiddag belt.

Jeannette, ik heb de uitslag van de foto van de borstenbus.

Het ziet er niet goed uit.

Ik maak nog een grapje: ‘o dokter misschien een kalkspatje heb ik 5 jaar geleden ook gehad’.

De arts gaf aan dat er een plek zit met gradatie Birads 5 dus hoogst verdacht.

 

Daar zit je dan, schrikken maar geen paniek daar schiet ik niks mee op.

De huisarts schrijft de verwijzing voor het ziekenhuis.

Ik had bij eerste aanvang het voorstel gedaan om naar

het Alexander Monro ziekenhuis te gaan.

Deze kliniek in Bilthoven is gespecialiseerd in borstkanker.

Ik had goede dingen over dit ziekenhuis gelezen.

De huisarts gaf aan dat het lokale ziekenhuis ook een mammapoli heeft en de reistijd korter is.

Hij gaf nog aan: ‘het zijn standaard procedures bij borstkanker’.

Ik dacht: ‘oké, ik heb weer wat bijzonders, laat ik maar doen wat de dokter zegt’.

Had ik maar naar mijn intuïtie geluisterd.

LES één: luister altijd naar jouw innerlijke stem.

 

Eerst de onderzoeken in het lokale ziekenhuis en een duidelijke diagnose voordat ik in grote paniek raak.

Direct doorgestuurd, 2 dagen later op woensdag kon ik in het lokale ziekenhuis terecht.

 

Mijn eerste bezoek aan de  mammapoli samen met Erik (mijn man) de wachtkamer in.

Een ongezellig hok met wat stoelen, dames met kale hoofden in de wachtkamer, best confronterend.

Ik weet nog niet eens of ik wel kanker heb.

De aanmelding bij de zij dame aan de balie staat mij zakelijk te woord.

Alsof ik voor een gebroken been een foto kom laten maken,

terwijl er toch staat dat ik voor een eerste bezoek kom voor borstkanker.

Waar is empathie en afgestemd zijn op de patiënt?

Ik voelde mij ontheemd en bang.

Op de leestafel lag deprimerende lectuur.

Folders van pruiken, chemo-therapie en oedeemtherapie.

Mijn hemel wat is dit zeg, nu werd ik echt bang.

Ik weet nog niet eens of ik echt borstkanker heb.

Ik had het gevoel dat ik nu al ten dode was opgeschreven.

 

Pfff, een aandachts puntje voor dit  ziekenhuis,

empathie voor je patiënt die voor de eerste keer op een mammapoli komt is super belangrijk.

Je bent een nummer in de rij, je had net zo goed een gebroken been kunnen hebben.

Voor een vrouw die voor het eerst wordt geconfronteerd met borstkanker,

is het  wenselijk dat een eerste bezoek goed wordt ingezet; om angst te reduceren.

Een prettige omgeving en persoonlijke aandacht is voor mij belangrijk.

Ik kan mij voorstellen dat dit voor meer vrouwen geldt.

Herken je dit?

Graag hoor ik van jullie wat je ervaring is.

 

De oproep van de arts, samen met een verpleegkundige, een ferme hand en zitten.

De arts kijkt op zijn P.C. ‘Ja mevrouw, ik heb geen goed nieuws het ziet ernaar uit dat het borstkanker is’.

Ik maak voor u de formulieren in orde voor de punctie en de De MRI.

Heeft u nog vragen?

Uhhh nee, wat moet ik vragen ik weet helemaal niks op dat moment.

 

Het begin van een draaikolk waar ik in terecht kom.

Herkenbaar?

Een echo en een punctie, terug voor de uitslag binnen 2 weken.

Borstkanker, een hormoon-gevoelige tumor  groot 0,9 mm.

Een goed behandelbare tumor.

Voorstel borstbesparende operatie en bestraling en een hormoonkuur voor min 3 jaar...

Dat hormoonkuur had ik niet veel positiefs over gelezen maar dat is voor na de operatie.

Ik dacht alleen: ‘de dokter zal het wel weten’.

Voor mij is dit allemaal nieuw.

 

Ik heb de weken tussen foto MRI de uitslag van de scan als een zombie verdwaasd rondgelopen.

Verdoofd van angst alle scenario’s zijn langs geweest.

Mijn eigen begrafenis had ik in mijn hoofd al geregeld.

Opbeurende gesprekken van mijn omgeving:

‘Ja Jeannette, die en die heeft  ook borstkanker gehad en is ook genezen’.

Ik hoorde: ‘kom op joh, niet zo zwaarmoedig’, ‘de dokters weten wat goed voor jou is,

geef je daar maar aan over’.

De groeten, het gaat nu over mij, fijn dat de ander is genezen maar ik ben bang,

ik weet niet wat er boven mijn hoofd hangt.

Ik vond het lastig dat mijn omgeving het moeilijk vond te horen dat ik bang was.

Mensen zijn angstig, ik kom te dichtbij, met zaken waar men bang van is.

Interessant, ik kom hierop terug in een later stadium.

Binnen ons gezin hebben we wonderwel de balans kunnen behouden.

We hebben alles open gedeeld met de pubers van 17 jaar.

Mijn man had zijn eigen angsten ook deze waren bespreekbaar.

 

Ik ben een positief mens maar de uitslag borstkanker maakt dat je de dood in de ogen kijkt.

Omdat je niks weet, alles is nieuw en dan de draaikolk waar je in terecht komt.

Ook mijn man en kinderen zitten in een draaikolk, je hebt het met elkaar te doen.

Er over praten huilen en soms niets meer te zeggen.

Er is veel te lezen op Internet over borstkanker.

Voorlichting over het bestrijden van de tumor, operatietechnieken, chemo.

Weinig te vinden op Internet wat er van binnen in mijn hoofd en gevoel gebeurd.

Althans, ik vond niet wat ik zocht op dat moment.

Ben gestopt met zoeken, Je weet helemaal niks en ik werd onrustig van alle informatie.

 

Veertien dagen als een zombie niet meer weten hoe of wat, onzekerheid angst alles vliegt je aan.

 

En toen… ineens…

Een diepe rust vloeide in mij, ik hoorde de woorden ‘kanker als kans’.

Kanker als kans??!

Wat dan, hoe dan?! Ik had geen idee waar dat vandaan kwam.

Iets in mij gaf mij een boost,

oké, ik heb kanker maar wat voor kans kan ik daar uit halen?

Vanaf dat moment verschoof mijn angst, naar…

 

KRACHT!

 

Ik ben gaan Googelen op ‘kanker als kans’.

Aha, ik ben niet de enige die dit gevoel heeft

Nog een dame die haar proces beschrijft; lieve Christel Neve uit Zeeland.

Zij is haar borstkanker geheel op haar eigen wijze aangegaan vijf jaar geleden.

De volgende dag bel ik haar.

Een directe klik.

Zij verteld mij haar story en haar eigen wijze van de aanpak van behandelen.

Whoee, dat gaf nog meer kracht, een telefoonnummer van een

heilpraktiker uit Duitsland die Vitamine C infuus geeft; een soort natuurlijke chemo.

Ik ben energetisch therapeut en door mijn belangstelling voor

de alternatieve geneeswijze was ik aardig op de hoogte van natuurlijke middelen.

Ook van de cannabis als medicijn voor vele kwalen.

Meteen de expert benaderd op het gebied van CBD.

Deze dame weet alles van de Rick Simpson kuur en heeft veel kennis op het gebied van kanker.

Direct de middelen besteld die er voor mij nodig zijn om de kanker kuur te gaan volgen.

 

Binnen 2 dagen had ik m’n spullen in huis.

Jonge jonge, ik heb mij nog nooit zo relaxed gevoeld.

Heerlijk die THC voor de nacht, en overdag nergens last van, niet stoned maar chill.

Uiteraard gestart met kurkuma de bicarbonaat met citroen, geen suiker geen varkensvlees.

Enfin, de start was gemaakt om zelf mee te sturen in mijn genezingsproces.

Dat gaf mij een enorm krachtig gevoel.

Ik ervaar dat machteloos wachten op wat de dokter zegt:

“De dokter weet het”,  verlammend werkt.

Ik voelde mij overgeleverd aan de goden. Maar welke??

 

Gestart met de cannabis, de vitamine C infuus in Duitsland, de supplementen.

Ik heb de arts op de hoogte gebracht van mijn cannabis gebruik.

Les twee: Spreek jezelf uit.

Zijn reactie: ‘mevrouw, er zijn geen bewijzen’.

Dokter, dat u het maar weet, ik kies hiervoor. Dat ik dat kon zeggen gaf mij kracht.

Ik stond voor iets.

Aha, interessant, ook daar kom ik later op terug.

De intake arts anesthesist wist niet wat cannabis was, ik rolde zowat van mijn stoel.

Maar liet het zo.

Of, willen artsen het niet weten??!

Er zijn artsen die graag van niets weten,

de grote jongens van de farmacie willen de dienst uitmaken welke dure pillen en kuren de patiënten

moeten nemen om zo de beurs van de arts goed te blijven vullen.

Ik ben gelukkig ook de artsen tegengekomen die er open voor staan.

Mijn kuur geeft mij het gevoel zelf mee te werken aan genezing.

Het geeft mij kracht, dat ik niet als een lammetje mag wachten totdat de dokter mij beter maakt.

Genezen is bewustwording, hoe doe ik het met mijzelf.

Mijn gedachtes hebben een grote invloed in mijn

ziek worden proces en mijn  genezingsproces. Kan ik nu zien.

 

Half oktober, de borstbesparende operatie, is mij alles meegevallen.

De ochtend ervoor de MRI met contrast om de tumor te lokaliseren.

Wat knap dan weet de arts precies waar de tumor zit.

Of is de arts toch niet de alwetende?

 

Arts kwam ‘s middags aan het bed.

‘Mevrouw alles is goed gegaan de tumor was helaas iets groter, u mag morgen weer naar huis'.

Ik dacht: ‘vreemd, alles is gemeten tot de grote van de tumor in mm’?

De MRI met contrastvloeistof en er zo naast zitten?!

Kan gebeuren, dokters zijn niet heilig.

 

Volgende dag mocht ik naar huis.

Het herstel ging snel, na twee dagen alweer opgepiept door het huis, rustig m’n klussen doen.

Voelde mij super goed. Dat snap ik want m’n cannabis kuur met THC werkte ontspannend.

Ik voelde mij heerlijk en chill, terwijl minimaal THC innam.

Maar ik ben hooggevoelig en het zou zo maar kunnen dat het dan wat intenser werkt.

Ik was zeker niet stoned maar net de scherpe kantjes eraf heerlijk.

 

De uitslag van de operatie…..na veertien dagen.

De arts riep mij op vergezeld van de verpleegster met een donker graf gezicht.

O jee, dat zei genoeg.

De arts verontschuldigde zich.

‘Ja mevrouw de Baat bij u is het vervelend maar de snijvlakken zijn

niet schoon en de patholoog verdenkt dat er nog 2 tumoren zitten’.

 

Huh??!

Nee dat kan niet u heeft een MRI gemaakt en een echo.

‘Ja … het is vervelend mevrouw, we gaan opnieuw onderzoeken doen’.

De arts stelde voor opnieuw een punctie en een nieuwe borstbesparende operatie.

 

Geheel verdwaasd heb ik de arts zijn verhaal laten doen.

Ik dacht: ja praat maar ik ga nu zelf kijken wat ik wil.

Rare boel hier:

hoe kan je nu 2 nieuwe tumoren op nieuwe plekken missen op een echo en een MRI?!

 

Ik heb de arts bedankt en mij netjes aangemeld voor de onderzoeken die hij voor mij in petto had.

Les drie: ik kies voor mijzelf in dit proces

 

Onderweg naar huis was ik alweer aardig bij de pinken.

Ik zei tegen Erik: ‘weet je, ik maak zelf wel uit wat ik wil maar dit voelt niet oké’.

Mijn gevoel dat de arts het weet, dat ik in veilige handen bij hem ben, brokkelde snel af.



Ik heb de afspraak voor een nieuwe punctie afgezegd, ik gaf als reden op dat ik een amputatie overwoog.

Natuurlijk snapte ze dat ik iets langer tijd nodig had.

De reden dat ik tijd wilde rekken was om ten eerste de cannabis kuur en vitamine C infuus zijn werk te laten doen.

 

Ik beschrijf hier mijn borstkanker periode van september 2017 tot december 2017 .

Dit is mijn eerste blog.

Ik heb geleerd: Delen is helen.

 

Ik ben coach en energetisch therapeut.

Mijn eigen borstkanker proces heeft mijn leven een 180 graden draai gegeven.

Ik heb veel geleerd over mijzelf.

Nieuwe inzichten gekregen over wat mijn patronen zijn.

Ik weet nu hoe ik liefdevoller met mezelf mag omgaan.

De sleutel ligt in mij.

 

Mijn missie is helder ik ben holistisch borstkankercoach.

Dankbaar dat ik de kans heb gekregen en aangenomen.

 

Liefs Jeannette

 

Mijn volgende blog volgt, laat deze tekst maar eerst tot je komen.

Heb je nu  vragen of opmerkingen je kan reageren in deze blog

Kijk op mijn Facebook pagina:

Borstgenoten vrouwen met borstkanker holistisch benaderd. (besloten groep)


Mijn volgende blog ben ik aan het schrijven:

Van de hel naar de hemel.

Borstkanker als kans!

Blog Borstgenoten. De draaikolk

 

Ik ben Jeannette de Baat (59)

 

Het is vandaag vrijdag 27 juli. Ik zit hier in mijn kantoor weg te smelten.

Vroeger zou ik zeggen: het zweet loopt met stralen tussen de borsten.

Ik heb echter nog maar één borst en één prothese.

 

Vorig jaar september 2017 de borstenbus oproep.

Natuurlijk ga ik daar heen, op mijn fietsje geheel onbezorgd.

De dames van de borstenbus klemmen mijn borsten tussen de glazen plaat.

Elke vrouw die dit heeft gehad weet dat  het niet prettig is.

Ik vraag mij af:

Is dit schadelijk? maar vooruit het goede doel.

Tot driemaal toe mislukt de foto drie keer opnieuw de pijnlijke sessie.

Hmmm….. dat gaf mij een vreemd gevoel;

de dames moesten steeds overleggen.

Ik vroeg me af of ze iets gezien hadden!

 

Geen zorgen, kan gebeuren, misschien zijn ze in opleiding, bedenk ik mij.

Ik was alweer vergeten dat ik er geweest was totdat 14 dagen later

mijn huisarts op een vrijdagmiddag belt.

Jeannette, ik heb de uitslag van de foto van de borstenbus.

Het ziet er niet goed uit.

Ik maak nog een grapje: ‘o dokter misschien een kalkspatje heb ik 5 jaar geleden ook gehad’.

De arts gaf aan dat er een plek zit met gradatie Birads 5 dus hoogst verdacht.

 

Daar zit je dan, schrikken maar geen paniek daar schiet ik niks mee op.

De huisarts schrijft de verwijzing voor het ziekenhuis.

Ik had bij eerste aanvang het voorstel gedaan om naar

het Alexander Monro ziekenhuis te gaan.

Deze kliniek in Bilthoven is gespecialiseerd in borstkanker.

Ik had goede dingen over dit ziekenhuis gelezen.

De huisarts gaf aan dat het lokale ziekenhuis ook een mammapoli heeft en de reistijd korter is.

Hij gaf nog aan: ‘het zijn standaard procedures bij borstkanker’.

Ik dacht: ‘oké, ik heb weer wat bijzonders, laat ik maar doen wat de dokter zegt’.

Had ik maar naar mijn intuïtie geluisterd.

LES één: luister altijd naar jouw innerlijke stem.

 

Eerst de onderzoeken in het lokale ziekenhuis en een duidelijke diagnose voordat ik in grote paniek raak.

Direct doorgestuurd, 2 dagen later op woensdag kon ik in het lokale ziekenhuis terecht.

 

Mijn eerste bezoek aan de  mammapoli samen met Erik (mijn man) de wachtkamer in.

Een ongezellig hok met wat stoelen, dames met kale hoofden in de wachtkamer, best confronterend.

Ik weet nog niet eens of ik wel kanker heb.

De aanmelding bij de zij dame aan de balie staat mij zakelijk te woord.

Alsof ik voor een gebroken been een foto kom laten maken,

terwijl er toch staat dat ik voor een eerste bezoek kom voor borstkanker.

Waar is empathie en afgestemd zijn op de patiënt?

Ik voelde mij ontheemd en bang.

Op de leestafel lag deprimerende lectuur.

Folders van pruiken, chemo-therapie en oedeemtherapie.

Mijn hemel wat is dit zeg, nu werd ik echt bang.

Ik weet nog niet eens of ik echt borstkanker heb.

Ik had het gevoel dat ik nu al ten dode was opgeschreven.

 

Pfff, een aandachts puntje voor dit  ziekenhuis,

empathie voor je patiënt die voor de eerste keer op een mammapoli komt is super belangrijk.

Je bent een nummer in de rij, je had net zo goed een gebroken been kunnen hebben.

Voor een vrouw die voor het eerst wordt geconfronteerd met borstkanker,

is het  wenselijk dat een eerste bezoek goed wordt ingezet; om angst te reduceren.

Een prettige omgeving en persoonlijke aandacht is voor mij belangrijk.

Ik kan mij voorstellen dat dit voor meer vrouwen geldt.

Herken je dit?

Graag hoor ik van jullie wat je ervaring is.

 

De oproep van de arts, samen met een verpleegkundige, een ferme hand en zitten.

De arts kijkt op zijn P.C. ‘Ja mevrouw, ik heb geen goed nieuws het ziet ernaar uit dat het borstkanker is’.

Ik maak voor u de formulieren in orde voor de punctie en de De MRI.

Heeft u nog vragen?

Uhhh nee, wat moet ik vragen ik weet helemaal niks op dat moment.

 

Het begin van een draaikolk waar ik in terecht kom.

Herkenbaar?

Een echo en een punctie, terug voor de uitslag binnen 2 weken.

Borstkanker, een hormoon-gevoelige tumor  groot 0,9 mm.

Een goed behandelbare tumor.

Voorstel borstbesparende operatie en bestraling en een hormoonkuur voor min 3 jaar...

Dat hormoonkuur had ik niet veel positiefs over gelezen maar dat is voor na de operatie.

Ik dacht alleen: ‘de dokter zal het wel weten’.

Voor mij is dit allemaal nieuw.

 

Ik heb de weken tussen foto MRI de uitslag van de scan als een zombie verdwaasd rondgelopen.

Verdoofd van angst alle scenario’s zijn langs geweest.

Mijn eigen begrafenis had ik in mijn hoofd al geregeld.

Opbeurende gesprekken van mijn omgeving:

‘Ja Jeannette, die en die heeft  ook borstkanker gehad en is ook genezen’.

Ik hoorde: ‘kom op joh, niet zo zwaarmoedig’, ‘de dokters weten wat goed voor jou is,

geef je daar maar aan over’.

De groeten, het gaat nu over mij, fijn dat de ander is genezen maar ik ben bang,

ik weet niet wat er boven mijn hoofd hangt.

Ik vond het lastig dat mijn omgeving het moeilijk vond te horen dat ik bang was.

Mensen zijn angstig, ik kom te dichtbij, met zaken waar men bang van is.

Interessant, ik kom hierop terug in een later stadium.

Binnen ons gezin hebben we wonderwel de balans kunnen behouden.

We hebben alles open gedeeld met de pubers van 17 jaar.

Mijn man had zijn eigen angsten ook deze waren bespreekbaar.

 

Ik ben een positief mens maar de uitslag borstkanker maakt dat je de dood in de ogen kijkt.

Omdat je niks weet, alles is nieuw en dan de draaikolk waar je in terecht komt.

Ook mijn man en kinderen zitten in een draaikolk, je hebt het met elkaar te doen.

Er over praten huilen en soms niets meer te zeggen.

Er is veel te lezen op Internet over borstkanker.

Voorlichting over het bestrijden van de tumor, operatietechnieken, chemo.

Weinig te vinden op Internet wat er van binnen in mijn hoofd en gevoel gebeurd.

Althans, ik vond niet wat ik zocht op dat moment.

Ben gestopt met zoeken, Je weet helemaal niks en ik werd onrustig van alle informatie.

 

Veertien dagen als een zombie niet meer weten hoe of wat, onzekerheid angst alles vliegt je aan.

 

En toen… ineens…

Een diepe rust vloeide in mij, ik hoorde de woorden ‘kanker als kans’.

Kanker als kans??!

Wat dan, hoe dan?! Ik had geen idee waar dat vandaan kwam.

Iets in mij gaf mij een boost,

oké, ik heb kanker maar wat voor kans kan ik daar uit halen?

Vanaf dat moment verschoof mijn angst, naar…

 

KRACHT!

 

Ik ben gaan Googelen op ‘kanker als kans’.

Aha, ik ben niet de enige die dit gevoel heeft

Nog een dame die haar proces beschrijft; lieve Christel Neve uit Zeeland.

Zij is haar borstkanker geheel op haar eigen wijze aangegaan vijf jaar geleden.

De volgende dag bel ik haar.

Een directe klik.

Zij verteld mij haar story en haar eigen wijze van de aanpak van behandelen.

Whoee, dat gaf nog meer kracht, een telefoonnummer van een

heilpraktiker uit Duitsland die Vitamine C infuus geeft; een soort natuurlijke chemo.

Ik ben energetisch therapeut en door mijn belangstelling voor

de alternatieve geneeswijze was ik aardig op de hoogte van natuurlijke middelen.

Ook van de cannabis als medicijn voor vele kwalen.

Meteen de expert benaderd op het gebied van CBD.

Deze dame weet alles van de Rick Simpson kuur en heeft veel kennis op het gebied van kanker.

Direct de middelen besteld die er voor mij nodig zijn om de kanker kuur te gaan volgen.

 

Binnen 2 dagen had ik m’n spullen in huis.

Jonge jonge, ik heb mij nog nooit zo relaxed gevoeld.

Heerlijk die THC voor de nacht, en overdag nergens last van, niet stoned maar chill.

Uiteraard gestart met kurkuma de bicarbonaat met citroen, geen suiker geen varkensvlees.

Enfin, de start was gemaakt om zelf mee te sturen in mijn genezingsproces.

Dat gaf mij een enorm krachtig gevoel.

Ik ervaar dat machteloos wachten op wat de dokter zegt:

“De dokter weet het”,  verlammend werkt.

Ik voelde mij overgeleverd aan de goden. Maar welke??

 

Gestart met de cannabis, de vitamine C infuus in Duitsland, de supplementen.

Ik heb de arts op de hoogte gebracht van mijn cannabis gebruik.

Les twee: Spreek jezelf uit.

Zijn reactie: ‘mevrouw, er zijn geen bewijzen’.

Dokter, dat u het maar weet, ik kies hiervoor. Dat ik dat kon zeggen gaf mij kracht.

Ik stond voor iets.

Aha, interessant, ook daar kom ik later op terug.

De intake arts anesthesist wist niet wat cannabis was, ik rolde zowat van mijn stoel.

Maar liet het zo.

Of, willen artsen het niet weten??!

Er zijn artsen die graag van niets weten,

de grote jongens van de farmacie willen de dienst uitmaken welke dure pillen en kuren de patiënten

moeten nemen om zo de beurs van de arts goed te blijven vullen.

Ik ben gelukkig ook de artsen tegengekomen die er open voor staan.

Mijn kuur geeft mij het gevoel zelf mee te werken aan genezing.

Het geeft mij kracht, dat ik niet als een lammetje mag wachten totdat de dokter mij beter maakt.

Genezen is bewustwording, hoe doe ik het met mijzelf.

Mijn gedachtes hebben een grote invloed in mijn

ziek worden proces en mijn  genezingsproces. Kan ik nu zien.

 

Half oktober, de borstbesparende operatie, is mij alles meegevallen.

De ochtend ervoor de MRI met contrast om de tumor te lokaliseren.

Wat knap dan weet de arts precies waar de tumor zit.

Of is de arts toch niet de alwetende?

 

Arts kwam ‘s middags aan het bed.

‘Mevrouw alles is goed gegaan de tumor was helaas iets groter, u mag morgen weer naar huis'.

Ik dacht: ‘vreemd, alles is gemeten tot de grote van de tumor in mm’?

De MRI met contrastvloeistof en er zo naast zitten?!

Kan gebeuren, dokters zijn niet heilig.

 

Volgende dag mocht ik naar huis.

Het herstel ging snel, na twee dagen alweer opgepiept door het huis, rustig m’n klussen doen.

Voelde mij super goed. Dat snap ik want m’n cannabis kuur met THC werkte ontspannend.

Ik voelde mij heerlijk en chill, terwijl minimaal THC innam.

Maar ik ben hooggevoelig en het zou zo maar kunnen dat het dan wat intenser werkt.

Ik was zeker niet stoned maar net de scherpe kantjes eraf heerlijk.

 

De uitslag van de operatie…..na veertien dagen.

De arts riep mij op vergezeld van de verpleegster met een donker graf gezicht.

O jee, dat zei genoeg.

De arts verontschuldigde zich.

‘Ja mevrouw de Baat bij u is het vervelend maar de snijvlakken zijn

niet schoon en de patholoog verdenkt dat er nog 2 tumoren zitten’.

 

Huh??!

Nee dat kan niet u heeft een MRI gemaakt en een echo.

‘Ja … het is vervelend mevrouw, we gaan opnieuw onderzoeken doen’.

De arts stelde voor opnieuw een punctie en een nieuwe borstbesparende operatie.

 

Geheel verdwaasd heb ik de arts zijn verhaal laten doen.

Ik dacht: ja praat maar ik ga nu zelf kijken wat ik wil.

Rare boel hier:

hoe kan je nu 2 nieuwe tumoren op nieuwe plekken missen op een echo en een MRI?!

 

Ik heb de arts bedankt en mij netjes aangemeld voor de onderzoeken die hij voor mij in petto had.

Les drie: ik kies voor mijzelf in dit proces

 

Onderweg naar huis was ik alweer aardig bij de pinken.

Ik zei tegen Erik: ‘weet je, ik maak zelf wel uit wat ik wil maar dit voelt niet oké’.

Mijn gevoel dat de arts het weet, dat ik in veilige handen bij hem ben, brokkelde snel af.



Ik heb de afspraak voor een nieuwe punctie afgezegd, ik gaf als reden op dat ik een amputatie overwoog.

Natuurlijk snapte ze dat ik iets langer tijd nodig had.

De reden dat ik tijd wilde rekken was om ten eerste de cannabis kuur en vitamine C infuus zijn werk te laten doen.

 

Ik beschrijf hier mijn borstkanker periode van september 2017 tot december 2017 .

Dit is mijn eerste blog.

Ik heb geleerd: Delen is helen.

 

Ik ben coach en energetisch therapeut.

Mijn eigen borstkanker proces heeft mijn leven een 180 graden draai gegeven.

Ik heb veel geleerd over mijzelf.

Nieuwe inzichten gekregen over wat mijn patronen zijn.

Ik weet nu hoe ik liefdevoller met mezelf mag omgaan.

De sleutel ligt in mij.

 

Mijn missie is helder ik ben holistisch borstkankercoach.

Dankbaar dat ik de kans heb gekregen en aangenomen.

 

Liefs Jeannette

 

Mijn volgende blog volgt, laat deze tekst maar eerst tot je komen.

Heb je nu  vragen of opmerkingen je kan reageren in deze blog

Kijk op mijn Facebook pagina:

Borstgenoten vrouwen met borstkanker holistisch benaderd. (besloten groep)


Mijn volgende blog ben ik aan het schrijven:

Van de hel naar de hemel.

Commentaren: 1
  • #1

    mimi (dinsdag, 21 augustus 2018 22:22)

    lieve jeannette wat geweldig geschreven wat heb je een hoop meegemaakt maar wat een kracht straal je uit ik denk dat veel mensen zich gesteund voelen heel veel sterkt en ik vind je een kanjer mimi

Jan van Cuijkstraat 75

5431 GA Cuijk.

info@eenzaakvanliefde.nl

Inspiratiedagen.

Regelmatig geef ik Inspiratiedagen. Wil je samen met een groep lotgenoten praten en een moodboard maken? Creatief bezig zijn werkt helend voor je genezingsproces.

Interessante links

Wandelcaching; een goed gesprek helderheid en ondersteuning bij vragen die jij hebt. Erik neemt je mee stap voor stap tot inzicht komen.

Kijk op www.eenzaakvanliefde.nl