Van Hel naar Hemel.

Mijn eerste bezoek aan het Alexander Monroziekenhuis. een kleine kliniek gelegen in de bossen van Bilthoven. Dat gaf al een ander gevoel dan de ziekenhuizen in het algemeen. Het ontvangst, mijn mond viel open van verbazing, niets deed mij denken aan een ziekenhuis. De dame bij de mooie tafel stond mij vriendelijk te woord. Als eerste werd ons een vers kopje koffie aangeboden.

Gevraagd of we een goede reis hadden gehad dat is anders binnenkomen. een mooi ruimte smaakvol ingericht. Grote tafel met bladen om te lezen, de Happinez, de Flow en nog wat fijne lectuur. Geen folders van pruiken en chemotherapie. Natuurlijk was ik nerveus , echter een ontvangst als dit verzacht veel. Eenmaal bij de chirurg binnen een jonge vrouwelijke arts die bij voornaam genoemd wilde worden. Ze nam alle tijd om mijn verhaal aan te horen. een goede uitleg van wt er in het vorige ziekenhuis gevonden was. Goede uitleg gaf ze over de behandeling die ze voorstelde in mijn geval. Voldoende tijd om al mijn vragen te stellen. Hoe fijn is dat als het duizelt in je hoofd. Ruim een uur bij haar aan tafel gezeten , het was mij duidelijk dat ik opnieuw door de  scan moest om een duidelijk beeld te krijgen. De uitslag kreeg ik direct, er zaten nog twee tumoren ver uit elkaar.

Ik bleef maar denken 'hoe kan een arts deze tumoren gemist hebben na een echo en een scan met contrast'.

Waar ik achter kom is dat het geen enkele zin heeft om daar je hoofd over te breken.

Zeker bij kanker is het belangrijk dat je goed voor jezelf gaat zorgen, zo min mogelijk stress, boosheid of andere negatieve dingen tot je nemen. 

De arts besprak met mij uitgebreid wat de mogelijkheden waren, een borst besparende operatie zou niet verstandig zijn.

voorstel was een borstamputatie en direct een tissue expander plaatsen.

Dat is de procedure na de amputatie een als er een borstreconstructie wordt gedaan. Ik voelde mij veilig en gehoord, de arts gaf mij het vertrouwen voor deze methode te kiezen.

Het is geen garantie, in mijn geval niet maar het gaat om het gevoel dat er met aandacht en zorg gewerkt wordt Compassie en Empathie. De operatie werd goed voorbereid, ik kreeg een prachtige in mijn beleving luxe hotelkamer, een verrukkelijk bed mooie meubels. Wat een verademing alle details maken dat ik mij  geen patiënt voelde. Mijn man en dochter waren mee om mij weg te brengen ook voor hun was het minder zwaar in deze kamer te verblijven, genoeg ruimte fijne stoelen en ook zorg voor hen beiden. Het is mijn boodschap dat het belangrijk is dat als je een kwetsbare positie hebt, angst of wat ook voor gevoel. Mijns inziens helend is als de omgeving de omgang met jou als patiënt persoonlijk is en empathisch. Ik geloof zeker dat er andere ziekenhuizen zijn die het de beste intentie werken, ik geef aan dat sfeer en uitstraling meespelen in mijn proces.. Voor mij is deze ervaring bijzonder geweest.

Het ontvangst op de OK was prettig, klinkt natuurlijk vreemd in mijn positie. Een warm bedje op de OK het team kwam bij elkaar deze stonden even in stilte om mijn bed. De arts vertelde nogmaals wat er ging gebeuren stelde het team voor en het aller belangrijkste wat ze tegen mij zei was" Jeannette wij gaan goed voor jou zorgen" Voor mij gaf dat rust en kon ik in overgave.

De operatie was niet zwaar, eenmaal uit de narcose wordt ik snel naar mijn heerlijke comfortabele kamer gebracht, Daar was mijn man en mijn dochter mijn dochter had zich al heerlijk in het grote luxe bed genesteld. Van de nood een deugd gemaakt,. Met liefde en zorg wordt ik geholpen door man dochter en de zusters. Heerlijk eten al snel ben ik fris en helder.

Natuurlijk is het schrikken toen ik tijdens de toiletgang samen met man en dochter de wond bekeek.

Ik keek in de spiegel ik voelde mij verdrietig. ook wist ik dat het de beste keuze was in mijn geval. De arts heeft zo haar best gedaan de huid te sparen voor later als de reconstructie wordt gedaan.

In de avond komt de arts nog even rondje doen, bekijkt de wond en kijkt bedenkelijk.

Hmmmm het wordt donker aan de snijvlakken, dat zegt voor nu nog niks maar we houden het goed in de gaten.

Mijn herstel gaat goed, ik mag na twee nachtjes slapen in dit fijne bed naar huis.

De donkere plek wordt er niet fraaier op, na een week terug voor controle. het weefsel sterft af en moet verwijderd worden. De volgende dag weer onder het mes om de wond weer dicht te maken en mooi te laten genezen.

Jammer maar het is niet anders. Na een aantal uren mag ik alweer naar huis.

Ook bij deze ingreep weer alle rust en goede verzorging. Het is dat het een ziekenhuis maar anders waan je je toch echt in een mooi hotel.

Eenmaal thuis rustig aan en goed op de genezing letten van de wond.

Ik ervaar het als pijnlijk de tissue expander die harde rand , mijn arm doet zeer een gevoel van in de lappenmand zijn .

Ik zorg goed voor mijzelf op tijd naar bed gezond eten en toegeven aan vermoeidheid of wat er ook maar is.

Toegeven aan mij tranen, toegeven dat ik het een eenzaam proces vindt, ook al heb ik de allerliefste man en kinderen. Ik moet dit doen niemand anders.

Het begint mij zo langzamerhand duidelijk te worden waar ik mij de afgelopen jaren mee bezig heb gehouden.

Of niet mee heb beziggehouden.

Ik heb slecht voor mijzelf gezorgd met name geestelijk. Ik heb mijn negatieve gedachtes over mijzelf te goed geloofd.

Altijd klaar staan voor de ander. Eerst de ander dan ik.

De ander zal het wel beter weten dan ik.

Langzaam komt het besef dat ik mijzelf heb weggegeven en daarmee de kracht uit mijzelf heb laten lopen.

Dat geeft gevoelens van depressie, waardeloosheid en nog wel meer negatieve ervaringen.

Kanker als kans wordt mij steeds duidelijker.

Mijn lichaam heeft zo hard aan de bel getrokken een laatste signaal. Wakker worden Jeannette !!

En wakker wordt ik gelukkig!!

 

Een nieuwe uitdaging!!

De wond geneest niet goed en gaat ontsteken en open. Oef dat is echt een tegenvaller.

Dezelfde middag naar het Alexander Monro ziekenhuis, de arts bekijkt de wond.

Ik mag onmiddellijk naar de O.K. een ontsteking, tissue expander wordt verwijderd er zit niks anders op.

Wat nu in verhaal jammer is dat de O.K. bij het Alexander Monro ziekenhuis gesloten was op late  tijdstip.

Als noodvoorziening is er samenwerking met het UMC. He bah zo geen zin in.

Mijn lieve man Erik gaat weer mee en brengt mij naar het UMC.

Ook mijn lieve dochter Zonne komt in haar werkpakje om mij bij te staan.

Ze zegt" Mam daar gaan we weer" We hebben bijna een ziekenhuis relatie, superfijn dat ook zij er altijd is.

Mijn allereerste oefening in mijn kracht staan, mijn waarheid uitspreken en mijn intuïtie volgen.

Op dat moment was ik mij dat nog niet bewust. Daar is het wel begonnen.

De arts aanspreken vanuit mijn kracht.

 

In mijn volgende blog.

 

 

Hoe mijn boodschap helder wordt.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marianne (woensdag, 22 augustus 2018 22:10)

    Lieve Jeanette, wat mooi beschreven, wat fijn dat het een luxe hotelkamer leek. En laat me raden? Het was Neeltje die in je in ved kroop, ik zie t zo voor me. Fijn dat Zonne er ook voor je was. Jij bent voor mij echt iemand ‘ wel uit het oog maat zeker niet uit mijn hart’ lieve groetjes Marianne ❤️

Jan van Cuijkstraat 75

5431 GA Cuijk.

info@eenzaakvanliefde.nl

Inspiratiedagen.

Regelmatig geef ik Inspiratiedagen. Wil je samen met een groep lotgenoten praten en een moodboard maken? Creatief bezig zijn werkt helend voor je genezingsproces.

Interessante links

Wandelcaching; een goed gesprek helderheid en ondersteuning bij vragen die jij hebt. Erik neemt je mee stap voor stap tot inzicht komen.

Kijk op www.eenzaakvanliefde.nl